Soms zie je iets waar je liever voor wegkijkt
Documentaire over Milou maakt een duidelijk statement
Soms zie je iets waar je liever voor wegkijkt. Dat overkwam mij onlangs toen ik de documentaire zag over de euthanasie van de 17-jarige Milou, na jaren van ernstig psychisch lijden. Zij is op haar 11e nog een vrolijk meisje, maar verandert in een tiener met ernstige trauma’s. Ingrijpend is het verblijf van haar zieke broer op de ic. Later volgt seksueel misbruik door een bekende. Milou krijgt angsten, depressieve gevoelens en beschadigt zichzelf. Veel deelt ze via socialmedia-berichten. Nieuwe en herhaalde vormen van misbruik, ook in de gesloten jeugdzorg, trekken haar verder naar beneden.
Deze film vertelt niet alleen een persoonlijk verhaal, maar maakt ook een duidelijk statement. Haar zelfverzekerde hulpverlener, met armen vol tatoeages, zegt het nadrukkelijk: mensen moeten meer over hun problemen praten. Daarnaast heeft de film een politieke lading. De camera richt zich op debatterende politici en zoomt daarna in op het gezicht van Milou’s moeder; haar lichaamstaal zegt genoeg.
De documentaire heet Milou’s strijd gaat door. De onderliggende boodschap lijkt duidelijk: laat het hier niet bij blijven. Accepteer dat euthanasie in dit geval de enige uitweg is, en stel die mogelijkheid ook open voor andere jongeren. Maar tussen de regels door klinkt nog iets anders. De moeder van Milou kan niet meer slapen. De vader vindt nauwelijks woorden. Welk verdriet, welke spanningen en welke frustraties dragen zij met zich mee en hoe gaan zij daarmee verder?
Euthanasie bij jonge mensen zorgt voor blijvende en fundamentele verdeeldheid onder psychiaters. Daarbij spelen veel, met elkaar verweven vragen: hoe ernstig is het lijden, in hoeverre is er sprake van ultieme zelfbeschikking, welke rol spelen naasten, hoe wordt toezicht gehouden op de praktijk, en hoeveel ruimte biedt de wet?
In de euthanasiediscussie resteert zelfs nog iets van een christelijke boodschap: verlossen uit lijden, barmhartig zijn. Verlangen tot helpen, leidt hier tot de dood. In alles wat we over lijden zeggen, nemen we risico’s die tot weerwoord uitnodigen. Anders dan in de documentaire wordt gesuggereerd, moet het blijven klinken: de onopgeefbare waarde van ieder mens en de christelijke hoop die ons persoonlijk leven overstijgt. Omdat er een betrouwbare Levende is. Dat zijn geen restanten, dat is een blijvende waarheid. ■
Euthanasie bij jonge mensen zorgt voor blijvende verdeeldheid onder psychiaters