Predikant, ouderling of diaken: het ambt is geen functie, maar een roeping. In Wees dan navolgers, het onlangs verschenen deel in de Artios-reeks, staat die roeping centraal. Ds. M.W. Westerink (38), predikant van de Julianakerk in Veenendaal, las het boek. “Als predikant word je voortdurend geconfronteerd met je eigen onmacht.”
‘Wees dan navolgers’ spreekt over de vreze des Heeren als grondhouding. Hoe krijgt die in uw ambt concreet gestalte?
“Als predikant mag ik dienaar van het Woord zijn. De vreze des Heeren probeer ik in praktijk te brengen door bij de voorbereiding op erediensten in eerbied nauwkeurig naar het Woord te luisteren. Vaak lezen we – en met ‘we’ bedoel ik ook mezelf – bij het Bijbellezen zo gehaast over dingen heen. Rust nemen om nauwkeurig te luisteren brengt zo veel prachtige dingen naar boven. Het Woord is een onpeilbare schat.
Naast nauwkeurigheid vraagt de omgang met het Woord ook om gehoorzaamheid. Gehoorzaamheid om het Woord van God ‘te laten staan’, ook als het Woord mij en de gemeente niet bevalt. Ds. Mensink schrijft dat de HEERE ons in Zijn Woord genadig tegenspreekt. Bediening van Gods Woord kan niet alleen bestaan uit bemoedigende bevestiging, maar houdt ook kritische tegenspraak in. Het is voor een dienaar van het Woord een voortdurende verleiding om deze tegenspraak af te vlakken of te negeren. Het is mijn gebed dat de vreze des Heeren mij hiervan weerhoudt.”
De auteurs stellen dat het ambt geen functie is, maar een roeping. Hoe onderscheidt u in uw ambtswerk het ‘moeten’ van ‘mogen’ en de ‘taak’ van ‘roeping’?
“Op dit moment staat bij mijn ambtswerk het ‘mogen’ veel meer op de voorgrond dan het ‘moeten’. Ik ervaar het als een groot voorrecht om predikant te zijn. De ambtelijke omgang met de Schrift en met kinderen van God helpt mij om op de Heere gericht te blijven. In het boekje wordt veelvuldig gesproken over de moeiten die het ambt van predikant met zich mee kan brengen. Op dit moment ervaar ik dit dus niet zo sterk. Dit zal er mede mee te maken hebben dat we als gezin ons zeer op onze plek voelen in onze gemeente.
Dat ik predikant moest worden heb ik een aantal jaar geleden duidelijk als een roeping ervaren. Ik was er zelf niet opgekomen. Het is wel een uitdaging om dit geroepen zijn blijvend te doorleven. Bij alle praktische dingen die je doet, kan het werk snel vervallen tot louter een taak. In het boekje wordt de suggestie gedaan om als predikant elk jaar een keer het formulier voor de bevestiging van dienaren van het goddelijke Woord te lezen. Dat is een handreiking die ik ter harte neem. Bij mijn bevestigingsdienst in de Julianakerk in Veenendaal, mijn tweede gemeente, heeft het lezen van dit formulier en de verkondiging door ds. Russcher veel indruk op mij gemaakt. Ik werd opnieuw sterk bepaald bij de roeping die ik van Godswege heb gekregen.”
Er zijn geen trucjes waardoor je bereikt wat je wilt
"*" geeft vereiste velden aan