Onlangs spraken we een vrouw die moslim was geworden. Vrijwel direct besefte ze dat dit niet de juiste keuze was. In het gezin waarin ze opgroeide, had ze het niet fijn. In de kerk ervoer ze ook weinig liefde. De moslim die haar het hof maakte en haar hart wist te winnen, moedigde haar aan om moslim te worden.
Toen zij daadwerkelijk besloot om moslim te worden, ging ze naar de moskee om de sjahada uit te spreken: de islamitische geloofsbelijdenis dat er geen god is dan Allah en dat Mohammed zijn boodschapper is. De imam liet het haar nazeggen, maar hij voegde er nog woorden aan toe: “Er is geen zoon, geen zoon, geen zoon.”
Toen schrok ze: nu raak ik Jezus kwijt! Ze herhaalde het, maar wist meteen dat het de verkeerde keuze was. Vanaf dat moment ontstond er strijd in haar ziel. Ze worstelde ermee, totdat een kind haar in alle eenvoud vroeg: “Geloof jij ook in Jezus?” Toen kon ze niet anders dan “ja” zeggen. Ze ging naar een kerk en deed na een tijd van gesprekken en catechese belijdenis van haar geloof.
Er is geen zoon, geen zoon, geen zoon.
"*" geeft vereiste velden aan